ستاره ای منظومه خورشید را تهدید می کند - آکا
مشاهده کردند شگفت زده شدند زیرا دریافتند احتمال عبور این ستاره از میان ابر,ساکنان منظومه شدید تر خواهد کرد چنین عبوری با فرستادن,حال عبور از نزدیکی منظومه هستند

ستاره ای منظومه خورشید را تهدید می کند
 
اخترشناسان احتمال می دهند یکی از ستاره های هم جوار طی یک میلیون سال آینده عبوری بسیار نزدیک از کنار منظومه خورشیدی زمین داشته باشد که این عبور تاثیرات شدیدی بر روی سیاره های منظومه خواهد داشت.


به گزارش خبرگزاری مهر، این ستاره با نام Gliese 710 قادر خواهد بود مدارهای سیاره ای را در منظومه دچار اختلال کرده و بارانهایی از ستاره های دنباله دار و شهابسنگها را راهی سیاره ها کند.

تخمین اخترشناسان رصدخانه پولکوو در سن پترزبورگ نشان می دهد احتمال برخورد این ستاره با حاشیه خارجی منظومه خورشیدی در حدود 86 درصد است. این تخمین بر اساس اطلاعاتی که توسط فضاپیمای "هیپارکس" آژانس فضایی اروپا جمع آوری شده، به دست آمده است این فضاپیما طی مطالعات خود توانست شتاب و سرعت 100 هزار ستاره را در همسایگی زمین اندازه گیری کرده و فهرستی از این ستاره ها را به وجود آورد.

بر اساس این فهرست 156 ستاره در نزدیکی منظومه خورشیدی قرار دارند که در حال عبور از نزدیکی منظومه هستند و یا به زودی و در آینده عبور خواهند کرد، پدیده ای که به فاصله زمانی دو میلیون سال رخ می دهد در سال 2007 اطلاعات هیپارکس مورد بازبینی قرار گرفته و با محاسبات جدیدی از شتاب ستارگان ترکیب شد.

اخترشناسان با ترکیب مجدد این اطلاعات با اطلاعات پایگاه های اطلاعاتی دیگر دریافتند احتمال عبور بسیار نزدیک 9 ستاره از کنار خورشید بسیار زیاد است و زمانی که ستاره Gliese710 را مشاهده کردند شگفت زده شدند زیرا دریافتند احتمال عبور این ستاره از میان ابر ائورتی که مملو از ستاره های دنباله دار بوده و منظومه خورشیدی را در بر گرفته است، در حدود 86 درصد است.

بر اساس گزارش فاکس نیوز، به گفته آنها فاصله 1.6 سال نوری از منظومه احتمال تاثیرات جدی عبور نزدیک این ستاره را بر روی ساکنان منظومه شدید تر خواهد کرد چنین عبوری با فرستادن بارانی از ستاره های دنباله دار به داخل منظومه خورشیدی و احتمال بالای برخورد این اجرام با سیاره های مختلف منظومه برابر خواهد بود.

 گردآورری :www.akairan.com

ماه نیرویی بیش از دو برابر نیرویی که خورشید بر امواج جزر و مد ﺗﺄثیر می گذارد اعمال می کند. در نتیجه جزر و مد به وضوح تابعی است از گردش ماه به دور زمین . ایجاد موج در روز و سیکل جزر در سطح هر جزئی از اقیانوس وجود دارد. دامنه ارتفاع موج  جزر و مد در اقیانوسهای آزاد در جایی که چندین سانتی متر آشفتگی در مرکز موج بالغ بر صدها کیلومتر آشفتگی می شود بسیار کم است.

 
به هر حال موج می تواند مطابق دستورالعمل خاصی زمانی که به نواحی اقلیمی می رسد افزایش پیدا کند و حجم عظیمی از آب را به فواصل کوچک رودخانه ها و دهانه ی رودها در وار ساحلی سرازیر ماید.                                                                                                        

 
برای نمونه جزرومد در دهانه رودخانه  فاندی در کانادا با دامنه ای در حدود ۱۶و ۱۷ متر از کرانه دریا در دنیا ازسایر نواحی بیشتر است.                                                                 

 
جزر و مدهای عظیم از این نوع را در سایر نواحی در سراسر جهان می توان مشاهده نمود. نظیر کانال بریستول در انگلستان. ساحل کیمبرلی در استرالیا و دریای اخوستسک در روسیه. جدول 1 شامل گستره ی دامنه ی جزر و مد در مناطق با موج بلند است.                                           

 
اغلب جزر و مدهای ساحلی کشندی شامل دو طغیان و دو فروکش با یک دوره نیم روزی دوازده ساعت و بیست و پنج دقیقه ای هستند. از این رو  برخی از سواحل وجود دارند که در آنجا جزر و مد تا دو مرتبه از لحاظ زمان جزر و مد  روزانه طولانی تر هستند یا اینکه دست کم تلفیقی از هر دو با اختلاف و نابرابری روزانه. اما به هر حال همیشه در دورهء روزانه یا نیم روزی ثابت هستند. میزان جزر و مد  در هر ماه قمری متغیر است. بلندترین جزر و مد ها جزر و مدهای بهاری نامیده می شوند که زمانی رخ می دهد که ماه و زمین و خورشید از نظر موقعیت مکانی  در یک خط مستقیم قرار می گیرند. (استقرار نقطه سه گانه)                                                                                                                          

 
 یا کهکشند نامیده می شوند. و زمانی رخ می دهند که (neap)  کوتاهترین جزر و مد ها

 
ماه و زمین و خورشید در زوایای قائم نسبت به یکدیگر قرار بگیرند. (تربیع ماه)

 
ایزاک نیوتن پدیده نخست را چنین فرموله کرد " هر روز اقیانوس می بایست دو مرتبه طغیان و فروکش کند و بیشترین ارتفاع آب نیز باید قاعدتاً در ساعت سوم پس از نزدیک شدن به نیمروز ظهر آن مکان اتفاق بیفتد."

 
نخستین جدول جزر و مدی به همراه پیش بینی رویداد دامنه جزر و مد توسط نیروی دریایی انگلستان در سال 1833 میلادی متتشر گردید. هرچند اطلاعات راجع به نوسانات جزر و مد

 
مدتها پیش از آن و در قرن چهارده میلادی در دسترس بود.

 
طغیان و فروکش جزر و مد در طول خط ساحلی منطقه می تواند به صورت زیر توضیح داده شود: ارتفاع کم موج جزر و مد از صدها کیلومتر در سطح اقیانوس ها براساس چرخش به دور زمین تا زمانی که امواج در آن اقلیم به لب دریا برخورد نماید زیر ماه امتداد پیدا می کند.

 
جرم آب توسط گرانش ماه کشیده می شود و دهانه رودخانه ها را پر می نماید. جایی که این جرم آب هیچ راهی برای گریز و پراکنده شدن در اقیانوس نمی یابد این امر به تداخل امواج و انباشته شدن آب در دهانه رودخانه ها منجر می شود. در نتیجه سطح آب بالا می آید (سیکل جزر و مد)

 
جزر و مد در مسیر حرکت ماه مجدداً فروکش می کند و از سمت اقیانوس دور شده به زمین نزدیک می شود و اثر این گرانش روی آب اقیانوس ها تدریجاً کاهش پیدا می کند
منبع :rahmangholami.blogfa.com

ویرایش و تلخیص: آکاایران

منبع : بخش مقالات علمی آکاایران
برچسب :